EXPERTISE
Onze thema's
Onze thema’s zijn onderwerpen waar we ons al lange tijd met overtuiging voor inzetten. Ze sluiten nauw aan bij onze expertise en vormen vaak de basis voor projecten waarvoor we worden gevraagd.
Integrale aanpak voor inwoners met een Ernstige Psychiatrische aandoening (EPA)
Inwoners met EPA hebben langdurige psychiatrische aandoeningen die diep ingrijpen op het dagelijks leven. Juist doordat deze problematiek vaak samengaat met verslaving, schulden, woonproblemen, onveiligheid of sociaal isolement, is het onvoldoende om zorg en ondersteuning in losse domeinen te organiseren.
De praktijk laat zien dat inwoners met een EPA dan te laat passende steun krijgen, steeds opnieuw worden doorverwezen of pas in beeld komen wanneer een crisis is ontstaan. Dit is belastend voor inwoners met een EPA en hun omgeving en leidt bovendien tot langdurige en kostbare zorgtrajecten.
De integrale aanpak voor EPA-cliënten is ontwikkeld vanuit die urgentie: voorkomen dat mensen tussen wal en schip vallen door psychiatrische behandeling en gemeentelijke ondersteuning te verbinden in één werkwijze. Hoe eerder signalen gezamenlijk worden opgepakt en stabiliteit ontstaat, hoe groter de kans op herstel en hoe kleiner de kans op crisis, opname of langdurige afhankelijkheid van zware zorg.
Gezinshulp
In Nederland zien we dat problemen in gezinnen vaak pas echt zichtbaar worden wanneer ze al te ver zijn opgelopen. Jeugdzorg komt dan in beeld voor het kind. Onderzoek én praktijk laten zien dat we voornamelijk reageren op de gevolgen, terwijl de oorzaken vaak ook bij de ouders en andere aan thuis gerelateerde factoren liggen. Daardoor plakken we met jeugdzorg vaak pleisters in plaats van dat we herstel organiseren waar het nodig is: in het gezin als geheel.
De cijfers maken dat urgent. Als een groot deel van de ouders ernstige problemen heeft en een substantieel deel daarvan onvoldoende hulp krijgt, blijft de situatie thuis instabiel. Kinderen dragen dan de impact van problemen die niet alleen van henzelf zijn. Het gevolg is dat zware maatregelen zoals intensieve jeugdhulp of uithuisplaatsing vaker nodig lijken, terwijl een deel van die situaties voorkomen had kunnen worden door tijdige hulp aan ouders.
Integrale gezinshulp is daarom cruciaal: het maakt mogelijk om problemen bij de bron aan te pakken, zodat kinderen veilig thuis kunnen opgroeien en gezinnen duurzaam herstellen.
113 suïcidepreventie
De impact van suïcide is enorm. In de eerste plaats voor naasten, maar ook voor zorgprofessionals, (gemeentelijke) medewerkers en omstanders. Jaarlijks vinden in Nederland naar schatting 60.000 suïcidepogingen plaats. Dit komt neer op gemiddeld 165 pogingen per dag. Vijf mensen komen dagelijks ook daadwerkelijk te overlijden. Van de mensen die overlijden door suïcide was ongeveer 40% in contact met een GGZ- of jeugdzorgorganisatie, terwijl rond de 60% niet in behandeling is bij de GGZ. Suïcidepreventie is dus van ons allemaal. Het vraagt om alertheid in zorg én in de leefomgeving van mensen: bij lokale professionals, in het sociaal domein, in wijken, scholen en sportclubs. Alleen samen kunnen we een vangnet vormen dat op tijd signalen herkent en bespreekbaar maakt.
Jeugdzorg in het strafrechtelijk kader
Onderzoek én praktijk laten al langere tijd zien dat crimineel gedrag bij jongeren zelden op zichzelf staat. In veel gevallen is er sprake van een stapeling van factoren in de omgeving van de jongere: problemen thuis, stress of armoede, schooluitval, mentale problemen, negatieve groepsinvloed en (online) verleiding. Dan is de kans groot dat het wel eens misgaat en de jongere in aanraking komt met het strafrecht.
Het is daarom mooi dat het Nederlandse jeugdstrafrecht een pedagogisch karakter kent: jongeren zijn in ontwikkeling. Interventies zijn gericht op positieve gedragsverandering, het voorkomen van herhaling en re-integratie, vanuit het uitgangspunt dat jongeren van fouten kunnen leren en perspectief verdienen.
Daarom is het effectief voorkomen van jeugdcriminaliteit en recidive, naast strafrechtelijke interventies, onlosmakelijk verbonden met passende ondersteuning en toekomstperspectief. In de praktijk zien we echter dat passende hulp voor jongeren niet altijd (tijdig) beschikbaar is. Hierdoor krijgt een jongere te laat ondersteuning, nemen problemen vaak toe en daalt de effectiviteit van zorg of begeleiding.
De urgentie groeit: signalen wijzen erop dat jongeren die crimineel gedrag vertonen vaker jonger zijn en dat de vergrijpen zwaarder zijn. Dit vraagt om een aanpak die preventie, begrenzing en perspectief verbindt en die niet alleen landelijk is afgesproken, maar vooral lokaal en regionaal goed is ingericht: duidelijke routes, gedeelde verantwoordelijkheid en sturing op wat aantoonbaar effect heeft.
Transformeren in het sociaal domein
Gemeenten staan midden in een fundamentele transformatie van het sociaal domein. De opgaven zijn bekend: meer preventie, minder versnippering, passende ondersteuning dichtbij en houdbare kosten. Tegelijkertijd werken gemeenten in een complex speelveld met vele maatschappelijke partners zoals zorgaanbieders, welzijnspartijen, onderwijs, huisartsen en sportvoorzieningen in de wijk.
Transformatie lukt niet alleen met nieuwe beleidskeuzes of andere vormen van inkoop. Het vraagt vooral om heldere richting, gezamenlijke verantwoordelijkheid en ruimte voor partnerschap met alle maatschappelijke partners in het speelveld. Gemeenten zoeken daarbij naar de juiste balans: hoe geef je richting aan de verandering, terwijl je samen optrekt met het veld?